Dziś jest , imieniny obchodzą:

Czy suknia nie zdobi człowieka?

Już po Dniu Kobiet, o którym – mam nadzieję przynajmniej polscy mężczyźni nie zapomnieli! – jest wyśmienitą okazją do rozważań nad starym porzekadłem, że to nie suknia zdobi człowieka, a człowiek suknię.

 

 

O tym, że człowiek zdobi przysłowiową suknię swoim charakterem nie trzeba nikogo przekonywać. Ja jednak, ulegając mej trochę przekornej naturze, wdam się – czy się to komuś podoba, czy nie – w dyskusję z pierwszą częścią tego powiedzenia. Bo czy aby na pewno suknia nie zdobi człowieka? A w szczególności kobiety???

Od razu przypomina mi się pewna historia sprzed piętnastu lat. Łatwo mi to obliczyć, bo zdarzyła się rok przed narodzinami mojego syna. Zostałam zaproszona na imieniny, na imprezę na stojąco, w czasie którego ludzie tradycyjnie przechadzali się po rozległych pokojach na parterze, dyskutując z kolejno spotkanymi osobami. Towarzystwo doborowe, rzekłabym, że śmietanka towarzyska, lekarsko-prawniczo-nauczycielska. Pamiętam, że gdy znaczna część gości już wyszła, natknęłam się na stojącą z solenizantem kobietę, która ze smutkiem stwierdziła, iż znowu nie udało jej się nawiązać bliższej znajomości z żadnym z licznych obecnych tu mężczyzn-singli.

– Co jest ze mną nie tak? – pytała retorycznie. - Nie jestem ani stara, ani gruba. Wydaje mi, się, że powinnam być przysłowiową „dobrą partią”. Jestem lekarzem-specjalistą, mam ładny dom, jestem przyjacielsko nastawiona do ludzi, bywam w wielu miejscach, gdzie hipotetycznie powinnam poznać jakiegoś wartościowego człowieka, ale ciągle idzie mi jakoś pod górę – mówiła dalej.
Nie wypadało podsłuchiwać, więc dyskretnie zerknęłam w stronę dyskutującej, zadając sobie w głowie pytanie, w jakim ona może być wieku. Ale jak to na imprezach bywa, po chwili spotkałam inną zaproszoną osobę i rozmowa potoczyła się innym torem.

Rok później. Jesień. Znowu wybierałam się na imieninowe przyjęcie w to samo miejsce, ale jako że mój synek był mały, spóźniłam się i przyjechałam znacznie później niż zwykle. Weszłam witając się z gospodarzem i kolejnymi gośćmi, których znałam. W pewnym momencie dostrzegłam nowa osobę, której z pewnością nigdy wcześniej nie widziałam. Wykorzystałam więc nadarzającą się okazję i poprosiłam solenizanta o przestawienie nas.

– Zrobię to z przyjemnością – odpowiedział z promiennym uśmiechem. Gdy podeszliśmy do eleganckiej kobiety, gospodarz rzekł do niej: – Iwona też cię nie poznała! Widząc moje zakłopotanie, nieznajoma powiedziała: - To ja, Maria! Nie poznajesz mnie?! Nie przejmuj się, nie ty jedna! Widzimy się przecież tradycyjnie raz do roku właśnie na imieninach Andrzeja – kontynuowała. Oczy robiły mi się coraz większe ze zdziwienia. Czy to ta sama kobieta, która rok temu żaliła się gospodarzowi, że żaden mężczyzna się nią nie interesuje?! Ta sama, która pamiętam, w garsonce w stylu własnej mamy i z trwałą ondulacją modną chyba trzydzieści lat temu??
Maria ubiegła moje pytanie, mówiąc, że Andrzej wkrótce będzie świadkiem na jej ślubie, bo to jemu właśnie zawdzięczała przemianę z Brzydkiego Kaczątka w Łabędzia. To Andrzej jako dobry kolega po fachu i mężczyzna odważył się jej zaproponować wizytę u wizażystki i renomowanej fryzjerki, a wcale wtedy nie było to tak popularne jak dziś. Cztery wizyty u wizażystki, analiza kolorystyczna łącznie z doborem faktury materiałów, nauka makijażu, nowa fryzura, zupełnie inny kolor włosów i całkowita wymiana garderoby pod okiem specjalistki wyeksponowały ukryte piękno. Przedsięwzięcie było dość kosztowne, ale przyniosło niesamowite wprost efekty!
– Bo widzisz, – rzekła Maria – moja mama umarła, gdy miałam zaledwie sześć lat i nie było mi dane odkryć uroku zakupów i zrozumieć prawdziwej najpierw dziewczęcej, a potem kobiecej natury. Dorastałam z trzema braćmi i nie przywiązywałam żadnej wagi do ubioru. Ważne było, żeby ubrania były czyste, uprasowane i we właściwym rozmiarze. A że byłam molem książkowym, nie miałam żadnej przyjaciółki. I dopiero będąc po trzydziestce dowiedziałam się, że reprezentuję typ urody określany mianem Lata i w związku z tym powinnam wybierać ubrania w chłodnych odcieniach gorzkiej czekolady, pudrowego różu, mięty, grafitu, gołębiej szarości, powinnam nosić biżuterię o chłodnym połysku białego złota, srebra i platyny… Ale ty to wszystko pewnie wiesz. Chodź więc, przedstawię cię mojemu narzeczonemu…

Polecamy

– Idź, kup dwa karpie, dziś pierwsza nasza małżeńska Wigilia, po bożemu ma być. Weź pieniądze i zaraz wracaj, tylko żebyś się znowu nie zawieruszył, jak to ty potrafisz, masz godzinę...

O Driel usłyszałam pierwszy raz w roku 2013, poprzez Polską Szkołę Nijmegen, w której od kilku miesięcy udzielałam się jako przewodnicząca.

Nigdy nie przestanie mnie zachwycać, jak bardzo przedsiębiorcze potrafią być Polki mieszkające w Królestwie Niderlandów. Również za każdym razem przystaję i z nieskrywaną radością podziwiam, jak coś, co z początku jest tylko myślą, z czasem przybiera realne kształty.

12 września o godz. 18:00 odbył się w Ambasadzie RP w Hadze wieczór autorski Agnieszki Steur, młodej Pol-ki mieszkającej w Holandii od prawie 15 lat i odnoszącej sukcesy na niwie literackiej.

 

Tekst ten pisałem na wysokości 10000 metrów – ale to nie oznacza, że bujałem w obłokach.

 

Zbliżają się Święta i wiele osób będzie poszukiwać prezentów dla swoich bliskich. Zakupów oczywiście można dokonać przez internet, ale warto wiedzieć kilka rzeczy...

 

Współczesna kuchnia nie jest już pomieszczeniem gospodarczym, do którego gości się nie wpuszcza. To już nie tylko rząd szafek (prawie identycznych jak u sąsiada), zlew, lodówka, piec i kawałek blatu. Kuchnia – jak mówią – to serce domu.

Nie chcecie państwo już dłużej pracować na swojego szefa i postanawiacie, że chcecie mieć własną firmę? Jeśli nie brakuje wam odwagi, wytrwałości, wiedzy specjalistycznej i ducha przedsiębiorczości, to jesteście w domu!

W sobotę 29 listopada Polska Szkoła Nijmegen stała się scenerią dla wróżb, magii i zabaw, a do Andrzejkowej Krainy Magii przeniosły Czarownice Kinga i Ania, Wróżki Ada i Lidia, oraz Czarodziej Patryk, czyli „magiczne ciało pedagogiczne”.

Określenie DigiD coraz częściej pojawia się przy okazji załatwiania spraw urzędowych. Nadal jednak wiele osób nie wie, do czego są potrzebne i w jaki sposób uzyskać DigiD kody.

Reklama

Galeria

  • Mini galeria 04
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Ani Mru Mru
  • Agnieszka Steur
  • Koncert Budki Suflera
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Miss Fitness
  • Dzień Dziecka 2012
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Mini galeria 03