Dziś jest , imieniny obchodzą:

Czy suknia nie zdobi człowieka?

Już po Dniu Kobiet, o którym – mam nadzieję przynajmniej polscy mężczyźni nie zapomnieli! – jest wyśmienitą okazją do rozważań nad starym porzekadłem, że to nie suknia zdobi człowieka, a człowiek suknię.

 

 

O tym, że człowiek zdobi przysłowiową suknię swoim charakterem nie trzeba nikogo przekonywać. Ja jednak, ulegając mej trochę przekornej naturze, wdam się – czy się to komuś podoba, czy nie – w dyskusję z pierwszą częścią tego powiedzenia. Bo czy aby na pewno suknia nie zdobi człowieka? A w szczególności kobiety???

Od razu przypomina mi się pewna historia sprzed piętnastu lat. Łatwo mi to obliczyć, bo zdarzyła się rok przed narodzinami mojego syna. Zostałam zaproszona na imieniny, na imprezę na stojąco, w czasie którego ludzie tradycyjnie przechadzali się po rozległych pokojach na parterze, dyskutując z kolejno spotkanymi osobami. Towarzystwo doborowe, rzekłabym, że śmietanka towarzyska, lekarsko-prawniczo-nauczycielska. Pamiętam, że gdy znaczna część gości już wyszła, natknęłam się na stojącą z solenizantem kobietę, która ze smutkiem stwierdziła, iż znowu nie udało jej się nawiązać bliższej znajomości z żadnym z licznych obecnych tu mężczyzn-singli.

– Co jest ze mną nie tak? – pytała retorycznie. - Nie jestem ani stara, ani gruba. Wydaje mi, się, że powinnam być przysłowiową „dobrą partią”. Jestem lekarzem-specjalistą, mam ładny dom, jestem przyjacielsko nastawiona do ludzi, bywam w wielu miejscach, gdzie hipotetycznie powinnam poznać jakiegoś wartościowego człowieka, ale ciągle idzie mi jakoś pod górę – mówiła dalej.
Nie wypadało podsłuchiwać, więc dyskretnie zerknęłam w stronę dyskutującej, zadając sobie w głowie pytanie, w jakim ona może być wieku. Ale jak to na imprezach bywa, po chwili spotkałam inną zaproszoną osobę i rozmowa potoczyła się innym torem.

Rok później. Jesień. Znowu wybierałam się na imieninowe przyjęcie w to samo miejsce, ale jako że mój synek był mały, spóźniłam się i przyjechałam znacznie później niż zwykle. Weszłam witając się z gospodarzem i kolejnymi gośćmi, których znałam. W pewnym momencie dostrzegłam nowa osobę, której z pewnością nigdy wcześniej nie widziałam. Wykorzystałam więc nadarzającą się okazję i poprosiłam solenizanta o przestawienie nas.

– Zrobię to z przyjemnością – odpowiedział z promiennym uśmiechem. Gdy podeszliśmy do eleganckiej kobiety, gospodarz rzekł do niej: – Iwona też cię nie poznała! Widząc moje zakłopotanie, nieznajoma powiedziała: - To ja, Maria! Nie poznajesz mnie?! Nie przejmuj się, nie ty jedna! Widzimy się przecież tradycyjnie raz do roku właśnie na imieninach Andrzeja – kontynuowała. Oczy robiły mi się coraz większe ze zdziwienia. Czy to ta sama kobieta, która rok temu żaliła się gospodarzowi, że żaden mężczyzna się nią nie interesuje?! Ta sama, która pamiętam, w garsonce w stylu własnej mamy i z trwałą ondulacją modną chyba trzydzieści lat temu??
Maria ubiegła moje pytanie, mówiąc, że Andrzej wkrótce będzie świadkiem na jej ślubie, bo to jemu właśnie zawdzięczała przemianę z Brzydkiego Kaczątka w Łabędzia. To Andrzej jako dobry kolega po fachu i mężczyzna odważył się jej zaproponować wizytę u wizażystki i renomowanej fryzjerki, a wcale wtedy nie było to tak popularne jak dziś. Cztery wizyty u wizażystki, analiza kolorystyczna łącznie z doborem faktury materiałów, nauka makijażu, nowa fryzura, zupełnie inny kolor włosów i całkowita wymiana garderoby pod okiem specjalistki wyeksponowały ukryte piękno. Przedsięwzięcie było dość kosztowne, ale przyniosło niesamowite wprost efekty!
– Bo widzisz, – rzekła Maria – moja mama umarła, gdy miałam zaledwie sześć lat i nie było mi dane odkryć uroku zakupów i zrozumieć prawdziwej najpierw dziewczęcej, a potem kobiecej natury. Dorastałam z trzema braćmi i nie przywiązywałam żadnej wagi do ubioru. Ważne było, żeby ubrania były czyste, uprasowane i we właściwym rozmiarze. A że byłam molem książkowym, nie miałam żadnej przyjaciółki. I dopiero będąc po trzydziestce dowiedziałam się, że reprezentuję typ urody określany mianem Lata i w związku z tym powinnam wybierać ubrania w chłodnych odcieniach gorzkiej czekolady, pudrowego różu, mięty, grafitu, gołębiej szarości, powinnam nosić biżuterię o chłodnym połysku białego złota, srebra i platyny… Ale ty to wszystko pewnie wiesz. Chodź więc, przedstawię cię mojemu narzeczonemu…

Polecamy

To, co chcę dziś opisać, wydarzyło się dawno. Zdarzenie, chwila, moment wydawałoby się całkiem nieważna, ale gdy myślę o byciu mamą, właśnie to mi się przypomina.

W dniu 15 listopada 2014 r. w Studio 21 w Hilversum k. Amsterdamu odbyła się trzecia edycja konkursu Polak Roku w Holandii.

 

Iście królewskie zakończenie sezonu sprezentowali swoim fanom piłkarze Białych Orłów KS Broekhoven 3. Zdobycie Mistrzostwa Ligi to dla nich za mało i w sobotę 30 maja dołożyli do tego zwycięstwo w rozgrywkach o Puchar Holandii!!!

— Sir — ozwał się nagle kandydat wzruszonym głosem. — Jestem bardzo znużony i skołatany. Dużo, widzicie, przeszedłem. Miejsce to jest jedno z takich, jakie najgoręcej pragnę otrzymać. Jestem stary, potrzebuję spokoju!

Czerwiec 2015 roku będzie czasem upamiętnienia serii bitew z których z największym rozgłosem cieszy się ta spod Waterloo.

Fiodor Dostojewski powiedział kiedyś, że być może się myli, ale zdaje mu się, że po śmiechu można poznać ludzi, i jeśli przy pierwszym spotkaniu śmiech kogoś zupełnie nieznajomego spodoba się wam, śmiało można twierdzić, że to dobry człowiek. Dodałabym do tego, że wypita z tym kimś filiżanka kawy uzupełnia obraz i przekonuje do celowości tego założenia.

Jak co roku, tak i w tym, w miesiącach poprzedzających święta Bożego Narodzenia, zaczęłam zbierać zdjęcia choinek. Ach, jak ja lubię te zaprojektowane i z pomysłem dopieszczone drzewka!

GMO – Organizmy modyfikowane genetycznie, czyli organizmy, których geny zostały zmienione metodami inżynierii genetycznej w celu uzyskania nowych cech fizjologicznych lub zmiany istniejących.

W dobie wszechobecnego Internetu możemy dowiedzieć się wszystkiego, niestety nie zawsze są to wiadomości sprawdzone czy prawdziwe. Poniżej przedstawiam Państwu zestaw mitów żywieniowych, które pokutują w naszym społeczeństwie od długiego czasu.

 

– Idź, kup dwa karpie, dziś pierwsza nasza małżeńska Wigilia, po bożemu ma być. Weź pieniądze i zaraz wracaj, tylko żebyś się znowu nie zawieruszył, jak to ty potrafisz, masz godzinę...

Reklama

Galeria

  • Miss Fitness
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Koncert Budki Suflera
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Mini galeria 04
  • Dzień Dziecka 2012
  • Agnieszka Steur
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Mini galeria 03
  • Ani Mru Mru