Dziś jest , imieniny obchodzą:

Zmęczona czy wypalona?

Ciągłe osłabienie, uczucie wyczerpania fizycznego i psychicznego, brak radości życia, apatia, kłopoty ze snem, przemęczenie. Objawy te dotykają z roku na rok coraz większą liczbę osób, zwłaszcza kobiet, starających się podołać wszystkim spoczywającym na nich obowiązkom. Za obciążającą pracę na dwóch etatach – w pracy i w domu – a także za nieustanne dążenie do perfekcjonizmu – płeć piękna płaci bardzo wysoką cenę.

 

Trwające najczęściej długie lata przeciążenie obowiązkami, wynikającymi z pracy zawodowej i sytuacji rodzinnej, sprawiają, że zwyczajne zmęczenie będące reakcją organizmu na wysiłek fizyczny i napięcie psychiczne, przeradzają się w stan ciągłego wyczerpania określanego mianem „wypalenia”. Najczęstszymi objawami tego syndromu – poza wspomnianymi już zmęczeniem i apatią – są bóle głowy, zwiększona zapadalność na infekcje, bezsenność lub zakłócenia snu, drażliwość, zmienność nastrojów i zachowań, uczucie zniechęcenia i znudzenia.

 

Syndrom wypalenia dzieli się na dwa – mocno ze sobą powiązane – rodzaje: emocjonalne i zawodowe. Pierwsze, przejawia się z reguły emocjonalną pustką, zmęczeniem relacjami, w których się tkwi, wyczerpaniem zasobów psychicznych i fizycznych, a także bólami głowy czy brzucha, nadciśnieniem i zaburzeniami snu. Niekiedy pojawia się apatia, depresja, poczucie osamotnienia, bezużyteczności, beznadziei i lęku, a także emocjonalne wybuchy (złości, płaczu). Sprawnie funkcjonująca dotychczas jednostka nie ma sił, by iść do pracy, pobawić się z dzieckiem czy wyjść na spotkanie z przyjaciółmi. Niekiedy nie daje nawet rady opuścić własnego łóżka. Ważna w tej sytuacji jest świadomość, że nie jest się samemu, że są w pobliżu ludzie, którzy mogą pomóc.

Warto chociażby porozmawiać z bliską osobą, przyjaciółką, siostrą czy mężem. Istnieje możliwość wizyty u psychologa, a w niektórych wypadkach u psychiatry. Pomocy można też szukać u lekarza rodzinnego. Nie z

awsze za pierwszym razem osoba cierpiąca na zespół wypalenia spotyka się ze zrozumieniem. Niekiedy można usłyszeć banały w stylu: „nie narzekaj, zaciśnij zęby i przeczekaj” lub „masz świetną pracę, wspaniałą rodzinę, już kto jak kto, ale ty naprawdę nie masz powodów do narzekań”. To znak, że trzeba zwrócić się o pomoc do innego specjalisty czy innej bliskiej osoby, która nie będzie osądzać, ale będzie starać się zrozumieć stan, pustej w środku i zmęczonej, wypalonej kobiety.

 

Drugie, pojawia się niezależnie od miejsca wykonywanej pracy i zawodu. Może dotyczyć zarówno osób na wysokich stanowiskach, jak i tych, które pracują w zawodach wymagających mniejszych kwalifikacji. Wypaleniu zawodowemu sprzyjają m.in. przeciążenie nadmierną ilością obowiązków, brak rozwoju zawodowego, rutyna, niska samoocena, niepewność, kwestionowanie kompetencji, konflikty interpersonalne w miejscu pracy, mobbing, przeciążenie nadmierną ilością obowiązków. Wypalenie zawodowe przejawia się zniechęceniem się do pracy, pesymizmem, drażliwością, coraz mniejszym zainteresowaniem spawami firmy i własną karierą.

 

Pracownik żyje w ciągłym napięciu, nękany przez różnego rodzaju lęki i bezsenność, która dodatkowo potęguje pogłębiające się poczucie zmęczenia fizycznego. Ważną rolę w zapobieganiu wypaleniu zawodowemu odgrywa właściwa organizacja pracy, rozwiązywanie konfliktów nabrzmiałych w firmie, wsparcie przełożonych i współpracowników. Dużą rolę odgrywa także asertywna postawa w relacji z kolegami i koleżankami z pracy, jak również z szefostwem, zwłaszcza z bezpośrednim kierownictwem. Jasne określenie swoich granic, dokładne wyszczególnienie obowiązków, zdolność odmowy oraz umiejętność wyrażenia siebie, swoich potrzeb i przekonań maja także duże znaczenie. Istotne jest również trafne ocenianie własnych kompetencji i możliwości oraz oczekiwań w związku z wykonywaną pracą. Wypalenie zawodowe dotyka ludzi bez względu na wiek i dotyczy ludzi coraz młodszych. Dawniej wiekiem, w którym najczęściej dochodziło do wypalenia było 40+, potem 30+. Obecnie spotyka się już wypalonych 20-latków. Najbardziej podatne na wypalenie są osoby neurotyczne, nadwrażliwe, o niskim poczuciu własnej wartości, zależne, postrzegające różne sytuacje bardziej w kategoriach zagrożenia niż wyzwania.

 

Zarówno wypalenie zawodowe, jak i emocjonalne, mają ogromny wpływ nie tylko na jakość wykonywanej pracy, ale także na relacje ze znajomymi, związki partnerskie, czas wolny i życie codzienne w obrębie rodziny. Najbardziej dotykają one jednak osobę, której ten syndrom chorobowy dotyczy. Człowiek taki staje się nadmiernie agresywny lub zbyt uległy w odgrywanych przez siebie rolach (praca, dom, relacje społeczne), zaniedbuje swój rozwój zawodowy i osobisty, niedostatecznie dba o swoje ciało, dietę, ćwiczenia fizyczne, sen i relaks. Dlatego niezmiernie ważne jest zapobieganie wypaleniu przede wszystkim poprzez regularny odpoczynek, uprawianie sportu, relaks, rozwijanie swojego hobby i pasji. Poleca się także wyjazdy na łono natury, wykorzystywanie przysługujących urlopów (na rzeczywisty odpoczynek a nie remonty, wielkie porządki czy załatwianie zaległych spraw), spotkania z przyjaciółmi i rodziną. Ważne jest także rozwijanie swoich pasji i umiejętności, poszerzanie horyzontów np. poprzez naukę obcego języka, zdobycie nowych kwalifikacji, czytanie książek. Należy zwalczać częstą u kobiet przypadłość robienia kilku rzeczy naraz, w tym samym czasie. Trzeba tak się zorganizować, aby móc wykonywać obowiązki po kolei z przerwami na odpoczynek, zarówno codzienny jak i weekendowy czy wakacyjny. A wówczas starać się nie myśleć o rzeczach do zrobienia, o czekającym po powrocie nawale pracy, zaległym prasowaniu, sprzątaniu czy kłopotach w firmie. Zwyczajnie, należy dać sobie chwile wytchnienia, na które kobiety zasługują w szczególności, jak nikt inny na świecie.

 

Sygnały ostrzegawcze, na które warto zwrócić uwagę: 

  • poczucie przepracowania, brak chęci do pracy; 
  • niechęć wychodzenia do pracy; 
  • poczucie osamotnienia; 
  • postrzeganie życia jako ciężkiego; 
  • brak cierpliwości, drażliwość, poirytowanie na gruncie rodzinnym; 
  • częste choroby i infekcje (częste bóle głowy i dolegliwości przewodu pokarmowego, grypy i przeziębienia)
  • utrata apetytu;
  • negatywne myśli, niekiedy nawet samobójcze;
  • złość i niechęć; 
  • poczucie winy; 
  • brak odwagi i obojętność; 
  • izolacja i wycofanie się; 
  • codzienne uczucie zmęczenia i wyczerpania; 
  • częste „spoglądanie na zegarek”; 
  • wielkie zmęczenie po pracy; 
  • niechęć do zmian; 
  • częsta nieobecność w miejscu pracy.

 

Edyta Wiśniewska

Polecamy

Noc Kupały już po raz trzeci sprowadziła do gospodarstwa agroturystycznego Hoeksesluis w Lekkerkerk (okolice Rotterdamu) rzesze miłośników dobrej, plenerowej zabawy.

 

Tradycyjną formą związku partnerskiego jest małżeństwo. Małżeństwo określa się jako cywilny związek małżeński: spełniający wymogi prawne, ale który pozbawiony jest aspektów religijnych. Taki związek uznawany jest prawnie we wszystkich krajach UE.

W cyklu „Witamy w Holandii” znajdą Państwo krótkie informacje o tym, jakie kroki należy koniecznie podjąć po przyjeździe – od zameldowania się w gminie, poprzez Państwa prawa i obowiązki jako pracownika czy przedsiębiorcy, po zasady życia w Holandii i panujące tu zwyczaje.

Włosy! Każdy je ma, nawet ci, którzy nie mają ich na głowie, mają je gdzie indziej. Gdzie indziej oznacza: wszędzie! Niektóre włoski są tak delikatne, że ich nie widać, jednak tymi, których nie widać, zazwyczaj się nie martwimy.

Fiodor Dostojewski powiedział kiedyś, że być może się myli, ale zdaje mu się, że po śmiechu można poznać ludzi, i jeśli przy pierwszym spotkaniu śmiech kogoś zupełnie nieznajomego spodoba się wam, śmiało można twierdzić, że to dobry człowiek. Dodałabym do tego, że wypita z tym kimś filiżanka kawy uzupełnia obraz i przekonuje do celowości tego założenia.

Prawie każdy marzy o podróżach, tych bliższych i tych dalszych. Wiele osób wciela swe plany w życie, ale nie sposób być wszędzie, zwłaszcza, gdy trzeba pracować, a urlop nie jest zbyt długi. Świetną okazję do poznania Europy w miniaturze daje brukselski park Mini-Europa.

Michał Szpak – charyzmatyczny polski wokalista. Podbił nie tylko polski, ale i europejski rynek muzyczny. Udział w X-Factor, statuetka SuperPremiery na 52.

Ciągłe osłabienie, uczucie wyczerpania fizycznego i psychicznego, brak radości życia, apatia, kłopoty ze snem, przemęczenie. Objawy te dotykają z roku na rok coraz większą liczbę osób, zwłaszcza kobiet, starających się podołać wszystkim spoczywającym na nich obowiązkom.

W dzisiejszych czasach postęp w kosmetyce pozwala nam zatrzymać upływający czas widoczny na naszej twarzy czy ciele. Przedłużane rzęsy czy makijaż permanentny stał się bardzo popularny. Jest to wygoda i oszczędność czasu, co kusi coraz więcej pań.

W wolnym tłumaczeniu – „cicho sza”? Historia kabaretu ANI MRU MRU nie jest długa, bo sam kabaret nie jest aż taki stary. „Publiczność młodnieje i ładnieje razem z nami” – tak twierdzą. Kabaret powstał we wrześniu 1999 roku.

Reklama

Galeria

  • Agnieszka Steur
  • Mini galeria 04
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Ani Mru Mru
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Koncert Budki Suflera
  • Mini galeria 03
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Dzień Dziecka 2012
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Miss Fitness