Dziś jest , imieniny obchodzą:

Po szychcie nie fedruję

Oto facet, który mówi o sobie, że jest nieśmiałym introwertykiem, a potrafi rozśmieszyć pół kraju. Który boi się jeździć autem, a jest pilotem rajdowym. Oto facet zakochany w Lidzbarku Warmińskim tak mocno, że odda mu za chwilę kawałek swojego ciała. Podpora kleryków i siatkarzy. Do opisu brakuje tylko dwóch wyrazów: Radek Bielecki. Niech „Bogu” z kabaretu „Neo-Nówka” sam się teraz wyspowiada.

 

Podobno będziesz sobie tatuował panoramę Lidzbarka Warmińskiego?
Radosław Bielecki: Od dawna chodzi za mną tatuaż, który przypominałby mi o tym, skąd jestem. Że z Warmii. Mieszkam teraz we Wrocławiu i wymyśliłem sobie, że będzie to panorama Lidzbarka z najważniejszymi budowlami, ale wpisanymi w wykres mojego EKG. Mam nawet zeskanowane swoje EKG.

 

W dobrej formie poszedłeś na badanie?
(śmiech) Było OK. Tatuaż będzie od serca – na lewym przedramieniu.

 

To ty sentymentalny patriota jesteś!
Lidzbark to moje ukochane miejsce na ziemi, bez dwóch zdań. To miejsce mnie wychowało, super mi się tam wraca.

 

Patrzysz już z dystansem na to miasto?
Wracam, patrzę i widzę jak się zmienia. Koledzy z „Neo-Nówki” znają to miejsce od 2003 roku, odkąd zaczęli przyjeżdżać na festiwal, i za każdym razem, kiedy wracają, nie wierzą, jak to się wszystko zmienia. Lubią tam przyjeżdżać. A ja lubię przywozić tam znajomych. Dwa lata temu przywiozłem sąsiadów, 20 osób. Wynajęliśmy agroturystykę pod Lidzbarkiem. Stwierdzili, że na lepszych wakacjach nie byli. Ładnie, cisza, spokój.

 

Który kabaret cię fascynował w twoich początkach?
„Potem”. Byłem jego totalnym fanem, wręcz sekciarzem „potemowym”. Znałem wszystkie numery na pamięć, w domu kultury organizowałem nawet wieczorki. Miałem na kasetach wideo ponagrywane skecze, zapraszałem znajomych i przez osiem godzin oglądaliśmy to wszystko, mimo iż widziałem już po dwadzieścia razy. Ten efekt kulturotwórczy sprawił, że jestem dzisiaj w kabarecie. Jakbym się urodził w Mrągowie, to pewnie grałbym dzisiaj w kapeli country (śmiech).

 

„Potem”… A co było potem?
Potem byłem dziennikarzem, ale kabaret wciąż był pasją. Bardzo długo dojrzewałem, by założyć kabaret. Późno zacząłem, bo miałem 26 lat, a zwykle kabaret tworzą przyjaciele na studiach i albo tak zostaje, albo się rozpada. Ja chyba do końca nie wierzyłem w siebie. Dlatego dzisiaj, kiedy mam jakieś spotkania w szkołach z dzieciakami z małych miejscowości, zawsze podkreślam, że trzeba w siebie wierzyć. Bo to nie jest tak, że jak jesteś z małej miejscowości, to ci się nie uda.

 

Uda się, jeśli bardzo tego chcesz i dążysz do celu.
I mi się udało. Jak założyłem swój kabaret, pierwsze co robiłem, to odnalazłem numer do byłych członków „Potem” – dzisiaj „Kabaret Hrabi” – Aśki Kołaczkowskiej i Darka Kamysa. I męczyłem, żeby zrobili nam warsztaty kabaretowe, bo wiedziałem, że sam dłużej będę dochodził do pewnych rzeczy. A że byli pierwszym mega wzorem tego, jak się powinno robić kabaret, to męczyłem, męczyłam, aż wymęczyłem. Przyjechali moi idole kabaretowi, zrobili nam trzy dni warsztatów, pisaliśmy skecze i robiliśmy rzeczy dla nich oczywiste, a dla nas niekoniecznie. Uczyli nas, jak się odnaleźć na scenie. Wiem, że po tych warsztatach o 50 procent pewniej czułem się na scenie. To był znaczący moment w mojej, w cudzysłowie, karierze kabaretowej. I to oni powiedzieli mi wtedy, że mam w sobie coś takiego, co śmieszy ludzi. Że już niewiele muszę dodawać. Że muszę tylko zdjąć te tysiące min, bo wychodzę w jednej postaci, a nie gram dziesięć, co wcale już nie musi śmieszyć. Otworzyły mi się klapki i zacząłem robić kabaret, który był wznoszący. Wygrywaliśmy festiwale, dostawałem nagrody za najlepszą kreację, więc to budowało i nakręcało zarazem. Gdybym więc nie robił kabaretu w Lidzbarku, nigdy nie odebrałbym telefonu od „Neo-Nówki”, bo nikt by nie wiedział, że jest w Lidzbarku taki Radek Bielecki.

 

Zadzwonili i co powiedzieli?
Romek Żurek zaproponował współpracę, bo szukali trzeciego do brydża (śmiech). Ja wtedy pracowałem już w Radiu Olsztyn w dziale promocji. Od razu wiedziałem, że powiem „tak”, bo to dla mnie wielka szansa, ale dyplomatycznie odpowiedziałem, że muszę się zastanowić. Znaliśmy się oczywiście, bo od lat braliśmy udział w konkursach. Nawet w 2008 roku, właśnie w Lidzbarku, jako „Kabaret Snobów” dostaliśmy Grand Prix, a „Neo-Nówka” pierwsze miejsce. Wygraliśmy z „Neo-Nówką”! Mam nawet zdjęcie, jak odbieramy główną nagrodę, a „Neo-Nówka” stoi z boku. Byli pewniakiem, a my zaskoczeniem. Wręcz przepraszałem, że wygrałem.

 

Gdzie szukacie inspiracji?
Banalne: w życiu. Trzeba być wśród ludzi, nie można żyć w innym świecie. Czasem skecze powstają w kolejce na poczcie albo ktoś coś rzuci w towarzystwie i my to wykorzystujemy w naszych skeczach.

W trójkę przynosicie surówkę i bierzecie ją na warsztat?
My to nazywamy ubieraniem choinki. W trójkę dokładamy do niej bombki. W ogóle u nas wiele wychodzi z improwizacji. Napisany tekst za każdym razem jest inny. Ciągle się zmienia, coś się wycina. Na przykład skecz „Niemieckie Siatkarki” powstał z zupełnej improwizacji i do dzisiaj nie jest spisany na papierze. Publiczność jest recenzentem naszych skeczy i to ona nam je układa. Dlatego premiery są trudne, bo proces tworzenia skeczu to jakieś trzy miesiące prezentowania go na scenie. Jeśli na jakiś tekst publika nie reaguje, to go poprawiamy. A jeśli po kilku poprawkach reakcja się nie zmienia, to go wyrzucamy. Zresztą samo spisywanie tekstów jest u nas ciężkim tematem, bo wiecznie jedziemy busem.

 

No właśnie: trasa, koncert, znów trasa. Nawet na wywiad umówiliśmy się w trasie. Kiedy wy tworzycie?
W busie. Wyrzucamy z siebie pomysły. Romek mówi: „Zapładniajcie mnie!”. Musimy mu wtedy dużo gadać, by mu się w głowie coś zrodziło. Zapładniamy go pomysłami. Nie stosujemy wtedy żadnych używek i nie jaramy, by nam coś wyszło – to wszystko powstaje na trzeźwo.

 

A jak się czujesz w sutannie?
W pewnym sensie spełniłem marzenie mojej mamy, która chciała, bym został księdzem. Byłem nawet przez osiem czy dziewięć lat ministrantem. Myślę, że praktyka przy ołtarzu pomogła mi w skeczach (śmiech). Pamiętam jeden z naszych najlepszych występów, na juwenaliach w seminarium duchownym w Opolu. Na widowni 800 kleryków i sióstr zakonnych. Wychodząc do skeczu „Niebo” nie mogliśmy zacząć, bo reakcja była taka, jakby faktycznie na scenie pojawił się Bóg. Podobnie było, jak pojawiłem się jako ksiądz. Póki co ten skecz zawiesiliśmy w naszym programie. Może jak się zestarzeję i awansuję, to wystąpię jako proboszcz albo nawet biskup.

 

Rozmawiał: Rafał Radzymiński,
Obraz: Joanna Barchetto
Made in Warmia i Mazury
www.e-madein.pl

Polecamy

12 września o godz. 18:00 odbył się w Ambasadzie RP w Hadze wieczór autorski Agnieszki Steur, młodej Pol-ki mieszkającej w Holandii od prawie 15 lat i odnoszącej sukcesy na niwie literackiej.

 

Wybory Polaka Roku to wydarzenie organizowane z myślą o Polakach mieszkających w Holandii. Tutaj mieszkamy i wykorzystujemy nasza wiedzę i talent, tutaj ciężko pracujemy i odnosimy sukcesy przynosząc chlubę obu krajom.

Wiosną będziemy mieli okazję zobaczyć na żywo w Holandii kabaret Ani Mru-Mru. Po raz pierwszy wystąpi przed polonijną publicznością 6 marca. Teatr de Rijswijkse Schouwburg w Hadzewypełni się salwami śmiechu.

Na 1 listopada przypada dzień Wszystkich Świętych. Jak podaje Wikipedia, ta uroczystość wywodzi się z czci oddawanej męczennikom, którzy złożyli w ofierze swoje życie za wiarę w Chrystusa. Pierwotnie święto obchodzono 13 maja aż do VIII w., kiedy to papież Grzegorz III przeniósł tę uroczystość na dzień 1 listopada.

Skończyły się wakacje. Wielu uczniów zaczęło nowy etap w swoim życiu, bo pożegnało się ze szkołą podstawową i rozpoczęło szkołę średnią. Każdy z nich ma za sobą kilka miesięcy stresu, który spowodowany był odpowiedzialnością za wybór, jakiego dokonali.

 

 

W piątek, 30 stycznia, odbyło się pierwsze w tym roku spotkanie VPNO (Vereniging Pools-Nederlands Ondernemin-gen/Stowarzyszenie Przedsiębiorców Polsko-Niderlan-dzkich zrzeszające, promujące i wspierające przedsiębiorców oraz ekspertów związanych z Polską i Holandią).

Muszę przyznać, że to było dziwne, nawet jak na mnie. To, że wzruszam się wszędzie i z najdrobniejszych powodów jest już dość znane.

„To dziecko to żywe srebro, energia aż z niego kipi, nie może usiedzieć w miejscu” – myślisz.

Prawo Pracy i Zabezpieczenia Społecznego zmienia się w obrębie trzech obszarów: umacnia pozycję pracowników tymczasowych, pozwala na szybsze, tańsze i uczciwsze zwolnienia, daje bezrobotnym szansę na szybszy powrót do pracy.

 

W dobie komputerów i smartfonów zakupy przez internet, bez wychodzenia z domu, to żadna nowość.

 

Reklama

Galeria

  • Mini galeria 04
  • Dzień Dziecka 2012
  • Mini galeria 03
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Agnieszka Steur
  • Koncert Budki Suflera
  • Ani Mru Mru
  • Miss Fitness